Vier jaar geleden maakte ik vanuit het ziekenhuis een lijstje in mijn telefoon: ‘na operatie’. Geen bucketlist, maar dingen die ik nog wilde doen. Dingen om naar uit te kijken. Deze zomer kon ik één van de grootste afvinken: onze droomreis naar Japan.
De goede MRI-uitslag — blijvend tumorvrij — en de geruststelling van de neuroloog dat mijn restklachten niet waren verergerd, zorgden voor een enorme opluchting. De spanning van de afgelopen maanden viel letterlijk van mijn schouders. We konden met een goed gevoel op vakantie. Al ervaarde ik nu voor het eerst geen echt vakantiegevoel, wat je normaal wel hebt bij afronding van je werk. Een gekke gewaarwording. Maar zin in de reis was er zeker! Vooral nieuwsgierig naar het land en naar alles wat we samen zouden gaan beleven.
Maar toen kwam ook een beetje de twijfel. Kan ik zo’n grote reis fysiek wel aan? Wat heb ik nodig om dit op een goede manier te kunnen doen? Bewust stilstaan bij wat ik nodig heb, vind ik lastig. Met de ergotherapeut heb ik menig plan besproken hoe ik goed voor mezelf en mijn lijf kan zorgen. Nu de praktijkervaring.
Langzaam reizen is ons doel. Dus niet in tweeënhalve week het land rond, maar de reis verspreiden over bijna vier weken. Met een moodboard in de huiskamer zijn we de reis verder gaan vormgeven. We hebben in Japan een auto gehuurd. Dat zorgt voor een bepaalde mate van vrijheid, maar ook voor mij altijd een plek om te kunnen rusten. Mijn kleine hulpmiddelen gingen mee, net als genoeg pijnmedicatie. Ook de vaste dingen die mij thuis helpen om de dag door te komen, paste ik in Japan toe. En wat hebben we genoten!
Iedere ochtend startten we rustig op. Eén hoofdactiviteit per dag en ’s avonds lag ik heel vroeg in bed om mijn lichaam te laten herstellen. Dat vond ik in het begin lastig tegenover mijn gezin. Geen vakantieavondjes samen, want de focus lag nu op overdag. Het voordeel in Japan is dat het heel vroeg donker werd, dus ergens voelde het ook dat ik wel de avond erbij was.
En waarom lijkt het alsof ik op vakantie meer kan dan thuis?
Geen (sociale) afspraken
Geen huishouden of boodschappen
Geen regelzaken
Geen strakke planning
Geen therapieën
Geen verplichtingen
De dag zelf indelen
Niet vooruit hoeven denken
Mijn energie ging daardoor naar samen ontdekken, in plaats van naar alles wat thuis óók energie kost. Focus op mezelf, gezin en de dag. En nee, ik was in Japan ook niet pijnvrij, maar Ferry en ik zijn zo goed hierin op elkaar ingespeeld dat ik het kon dragen. En extra momenten ergens iets gaan drinken of eten is geen straf in Japan 😉.
Eenmaal thuis moest mijn lijf de rekening van de vakantie nog betalen. Alles startte weer op en dat was fysiek merkbaar.
Maar als ik terugdenk aan Japan, verschijnt er meteen een lach op mijn gezicht. Wat een avontuur. Met z’n vieren hebben we zoveel samen beleefd en ervaren.
En dat ene ding van mijn ‘na operatie’-lijstje? Dat heb ik maar mooi afgevinkt. Vier jaar geleden had ik daar vanuit mijn ziekenhuisbed alleen maar van kunnen dromen.
Geef een reactie