Gewoon Janne

Mijn lichaam is en blijft kwetsbaar. De fysieke pijn blijft aanwezig en mijn belastbaarheid is gering. In vergelijking met een jaar geleden ben ik wel gegroeid in de omgang met alles. Dat is fijn om te ervaren en hopelijk ervaren mijn naasten dat ook 😉
Betekent niet dat ik hetgeen altijd accepteer en dat ik ook mijn oude Janne mis, maar ik leer er wel steeds beter mee omgaan. Mijn agenda is een belangrijk hulpmiddel voor het doseren en het maken van keuzes. Ik voel dat er een heel klein beetje ruimte ontstaat voor gewoon Janne.

De afgelopen tijd ben ik bijvoorbeeld twee nachten alleen op een mini-camping geweest. Het was in het begin echt even zoeken en ervaren. Het feit dat ik alleen voor mezelf hoefde te zorgen deed me goed. Alleen gaan wandelen op de prachtige heide, alleen lunchen in een boshut, schrijven, lezen en vooral rust. Het heeft me ook veel kracht gegeven. Ik kan dit dus gewoon!

Ook heb ik de afgelopen weken een mini cursus ‘intuïtief schrijven’ gevolgd. De voorwaarden waren niet heel gunstig voor me, zoals enkele reistijd van een half uur en dat het in de avond was. Maar ik was te nieuwsgierig en het was de eerste keer na al die jaren dat ik op zo’n vlak iets voor mezelf ging doen.
We waren met zes personen in een hele rustige setting dus qua prikkels ging het goed. Had mijn eigen kussen en pen mee en tussendoor heb ik het zitten afgewisseld met staan/ lopen. En het was leuk! Ik ging aan. Wat ik vooral heel fijn vond om te ervaren en te merken dat ik daar echt gewoon Janne was. Ik was daar een onderdeel van een klein clubje, werd geïnspireerd en dat gevoel van mijn oude zelf was voelbaar. Man, wat was dat fijn!
Met een lach op mijn gezicht reed ik vermoeid en met pijn in mijn nek en arm naar huis. Ik nam het voor lief. Kak, de A50 afgesloten. Wat een omweg rijd je dan. Dus de terugweg naar huis duurde lang, te lang. Gesloopt, vol hoofd van de concentratie tijdens het rijden en pijn, maar wel voldaan, kwam ik die avond thuis.
De mentale veerkracht kwam de dagen er na. Van die ene avond cursus heb ik een hele week van bij moeten komen. De volgende drie dagen had ik immens veel pijn in mijn lichaam, van top tot teen. Het huilen stond me nader dan het lachen. Ja, ik had verwacht er iets van te merken na deze activiteit, maar niet zo erg als dat het nu tot uiting kwam. Het was zuur en echt even een acceptatie-ding en ontzettend confronterend. Ik heb meermaals tegen mezelf gezegd ‘Janne na de cursus kwam je met een lach op je gezicht thuis’. Om het blije gevoel weer terug te halen. Het gevoel van gewoon weer even Janne te zijn.

Wat mij ook zo blij maakt is samen met mijn gezin, familie of vrienden iets doen. Dat hoeft helemaal niet groots te zijn. Maar het feit dat we samen zijn met elkaar, daar geniet ik zo intens van en ben ik dankbaar voor. Ook dan zijn er momenten dat ik me gewoon even Janne voel. Mijn wereld is relatief klein doordat ik voornamelijk thuis ben en ik weinig meemaak. Dan is het extra genieten als ik er wel even uit ben. Hoewel mijn standaard antwoord op een uitnodiging vaak is: “Ik bekijk op dat moment wat haalbaar voor me is.” En het is goed om die verwachting vooraf uit te spreken. Alleen is het voor mij altijd een beetje confronterend omdat ik dan besef dat de vanzelfsprekendheid van de oude Janne er niet meer is.
De weerslag die dan volgt op mijn lichaam is niet altijd makkelijk. Ik vind het lastig dat het ook zo wisselend in te schatten is hoe mijn lichaam op situatie’s reageert. Ondanks mijn voorbereidingen, aanpassingen en hulpmiddelen. Ik calculeer het altijd in en plan altijd hersteltijd voorafgaand en daarna in. En toch kan ik bijvoorbeeld de ene keer meteen in slaap komen en de andere keer lig ik de hele nacht wakker omdat mijn neurologische systeem ontregelt is. Soms voel ik mijn fysieke grens in de situatie zelf, het andere moment volgt dat daarna pas. Dat is iets wat ik nog samen met de ergotherapeut aan het onderzoeken ben. Om te bekijken of er nog passende tools zijn voor mij, ondanks het feit dat mijn lichaam nu eenmaal zo reageert op prikkels, handelingen, activiteiten en situaties.

Ik voel dat er meer lucht en ruimte ontstaat bij mezelf. En als het dan even minder gaat, kijk ik naar buiten naar de lucht. Die is altijd aanwezig, verandert, past zich aan en is ontzettend mooi. Het zet me weer met beide voeten op de grond en brengt me in het hier-en-nu, waarbij ik ook weer ervaar gewoon Janne te zijn. En dat het goed is wie ik ben, samen met mijn beperkingen.